Hatanın geçmişten gelen yükü
Çoğu öğrenci için hata, yıllar içinde 'düzeltilme', utanma ya da not kaybıyla eşleşmiştir. O yüzden konuşurken yapılan en küçük yanlış bile büyük bir duygusal tepki yaratır.
Bu, kişisel bir zayıflık değil — öğrenme geçmişinin sessiz bir izidir.
Hata yapabilmek, öğrenmenin sessiz iznidir.
Hata yapamadığında öğrenme durur
Hata yapmadan ilerleyen bir öğrenme yoktur. Hata, beynin 'denedim, şimdi düzeltebilirim' dediği yerdir. Bunu kapatırsan, ilerlemenin ana kanalını kapatmış olursun.
Dersin işi hatayı yok etmek değil, ona güvenli bir yer açmaktır.
Düzeltmenin tonu her şeyi değiştirir
Aynı düzeltme bir öğrencinin önünü açabilir, bir başkasını susturabilir — fark, tonun ve zamanlamanın içindedir. Hatanın hemen değil, üretim bittikten sonra ve sakin bir şekilde ele alınması, öğrenciyi konuşmaya devam ettirir.
“Hata, öğrenmenin engelinde değil; kalbinde duruyor.”
Yıllar içinde fark ettim ki bir öğrencinin ilk rahat hatasını yapabildiği gün, çoğu zaman gerçek ilerlemesinin de başladığı gündür. Ben de başka bir dilde hata yapmanın o ilk ağırlığını kendi içimde yaşadım; bu yüzden o çekingenliği tanıyor ve hiç küçümsemiyorum.
— Canan Akyüz
